سیصد و هفت

دوران کارشناسی تمام می شود و من باز هم مثل دخترهای دبیرستانی از بقیه زخم خورده ام. از حرف ها و بی ادبی هایشان، از توهین ها و بی اهمیت بودنشان. دلم میخواهد از آن گروه لعنتی بیایم بیرون. وقتِ امتحانِ آخر، بدون خداحافظی بروم. فقط بروم و ده سال بیست سال سی سال، هیچ کدامشان را نبینم. اصلا از یادم بروند انگار نبوده اند انگار توی این چهار سال رفته باشم کما، همان طور باشد برایم!