سیصد و سه

فکر می کنم این جایی که قرار دارم اصلا موجب کم شدن اعتماد به نفسم نشده! فهمیده ام در اصل دوستی با آدم هایی این اعتماد به نفس را از من گرفته است. دوستی با کسانی که وقتی زینب می گوید میخواهم وکیل شوم می خندد یا وقتی زهرا می گوید می خواهم بروم فلان جا می خندد و وقتی خودم می گویم می خواهم فلان رشته را ادامه بدهم باز می خندد و می گوید متقاضیانش زیاد است! ولی باز هم من پس از جست و جوی بسیار به این نتیجه رسیدم که مقصر در به یغما رفتن اعتماد به نفسم او نیست! خودم هستم. کسی که با او دوستی کرد من بودم. کسی که از او دست بر نداشت من بودم. کسی که فکر می کرد اگر او نباشد خوش نمی گذرد من بودم! کسی که باز این دوستی را ادامه داد من بودم. من بودم که با دست های خودم خودم را نابود کردم.