دویست و نود و شش

جایی می خوندم ممکنه یه نفر سراسیمه بیاد پیشمون و بگه دارم می میرم، این مشکلات داره کمرمو می شکنه و غیره و وقتی مسائل و مشکلاتش رو بهمون می گه ما قاه قاه بخندیم و بگیم این که چیزی نیست! در ادامه ی اون مطلب نوشته شده بود این احمقانه ترین جوابیه که شما می تونید در برابر مشکلش بهش بگید. مشکلات به قدر تحمل آدم ها هستن. و مواردی نسبی ان. بعنی اون چیزی که برای من فاجعه س می تونه در مورد دیگری عادی باشه.

الان من همون آدمی م که سختی های زندگی دارن بهش چشمک می زنن و ازش سواری می گیرن. روم هم نمیشه به نزدیک ترین دوستم بگم مشکلم چیه! چون مطمئنم لیست بلند بالایی از تعداد بدبختی هاش، که الحق بدبختی ن برام رو می کنه، و با یک جمله ی خاک بر سر خوشبختت کنن منو روانه می کنه! اما اون در ک نمی کنه وقتی آدم یه زندگی آروم داشته باشه، حالا هرچقدرم ساده و یهو با یه طوفان همه چیز بهم بریزه چقدر براش سخته. مثل این میمونه که وقتی سیل میاد و خونه ی همسایه مون رو آب می بره بریم بهش بگیم خدا رو شکر یخچالت نسوخت!! سوگواری کردن برای همدیگه خیلی چیز خوبیه ولی متاسفانه با مسابقه ی کی از همه بدبخت تره و فکر کردن به خودمون و خودخواهی داره از بین میره...