صد و پنجاه و نه

حس می کنم هیچ وقت آدم باهوشی نبودم،در اصل میخواهم بگویم که هیچ وقت ندانستم در موقعیت بحرانی باید چه چیزی را نگویم یا چه چیزی را بگویم!هیچ وقت یاد نگرفتم در برابر نیمچه توهین هایی که بهم می شود موضع خود را حفظ کنم!یا که مراقب باشم دچار تزلزل شخصیت نشوم!همیشه باید محتاطانه با بقیه رفتار کنم!که مبادا طرز خندیدن یا تعجب کردنش را به خودم الصاق نکنم!می ترسم خودم نباشم!یک لوله پروفیل خالی که هیچ چیزی از خود نداشته باشد!!