صد و هفتاد و یک

علی،آمد!و انگار که هزار سال بود ما را ندیده است و ما هم او را ندیده ایم!حالش خوب نیست،کمی سرما خورده و این روز گار بلایی به سرش آورده که هر روز آرزو می کند که کاش همین جا پیشمان بود و مشهد نمی رفت!مامان و بابا و خاله و آبجی می گویند خوب شد رفت تا قدر عافیت را بداند!تا بفهمد این جا بهار است و حسرتش به دلش بماند!پسره خوشی زده زیر دلش و از این حرف ها...اما من می گویم،خوب شد رفت،نه بخاطر شکسته شدن غرورش یا یادگرفتن نظم و این که حالا باید سختی بکشد و مرد بار بیاید...خوب شد رفت،حالا نماز می خواند.