سیصد و چهارده

دلم میخواهد بخوابم. خواب هایی را ببینم که دوست دارم. قبل از خواب حتی اگر از خستگی در حال مرگ باشم خیالبافی می کنم. خیال می کنم این که هستم، نیستم. خیال می کنم یک جای دیگر و در یک زمان دیگر هستم. موبایل نیست. نت نیست و آدم ها با کبوتر از حال هم خبردار می شوند. دوست دارم آنجا باشم نصفه شب گلی یک پیام بی ربط برایم نفرستد و اوقاتم را تلخ نکند. فکر میکنم با همین فکرهای قبل از خواب این طور کودک مانده ام. یک شبهایی به خودم میگویم بس است دیگر ازین فکرها نکن. آنوقت تمام فکرهای بد، آنهایی که ازشان بیزارم به ذهنم هجوم می آورند. من می مانم و شب بیداری و خیال های سخت. فکر کن. خیالبافی کن.