سیصد و ده

پارسال هیچ تقویمی روی دیوار خانه مان نبود. اصلا نفهمیدیم چگونه روزهامی گذشت و شب ها چگونه تمام می شد. پارسال خیلی دیر تمام شد. مثل این بود که در زحل یا مشتری زندگی می کردم. دیر می گذشت مخصوصا تابستانش. تلخ و سوزان. ولی پاییز و زمستان بهتر بود. پارسال هیچ خوب نبود. هیچ دوست داشتنی نبود.

اما بزرگ تر شدیم من و تو. دعواهایمان خیلی کمتر شد. قهر هایمان به شماره افتاد و هر شرارتی از جانب دوتایمان در نطفه خفه شد. کمتر خواندیم ولی بیشتر هم را درک کردیم البته که این تنها حس من است دربرابر تو. اگر بخواهم صادق باشم هنوز هم دلخوری هایی هست ولی بدون دلخوری که نمی شود زندگی کرد. زندگی برایمان سخت نیست هیچ وقت.