دویست و چهل و چهار

شب های امتحان را دوست دارم!آن استرس کشنده که منجر به حالت تهوع می شود!یا آن لرزش خفیف دست و پا!حتی ترس از خواب ماندنِ صبح را نمی دانم بگذارم کجای دلم!راستش وقتی امتحانات تمام می شوند دلِ من هم پر می شود از غم!دیگر آن اضطراب های کشنده نیستند که خودم را با آن ها بدحال کنم!یا نیازمند جزوه ی کسی نیستم که هی حرص بخورم!به جایش فقط آرامش است و من این آرامشِ وحشتنامِ بعد از امتحان را دوست ندارم