دویست و بیست و نه

می گوید نمی خواهی شروع کنی به نوشتن؟میگویم نه!چقدر همه بنویسند و هیچ کس نخواند!چقدر همه بگویند و هیچ کس گوش نده!؟دلم می خواهد بگویم و بنویسم و کسی مرا ببیند!دم می خواهد یک نفر را مثل فکر های خودم بسازم!یک نفر بهتر با انگیزه تر!با چشمان پرفروغ تر!اما انگار نمی شود!خیلی وقت از قلمم به املا نویسی عادت کرده،یا پاسخ به سوالاتی که منتهای آن یک نمره است که فردا پس فردا از یادم می روند..

نشسته ام داخل میدان ولی عصر و به آینده ی نزدیک فکر می کنم که اصلا مشخص نیست!یک صداهای مبهم و یک تصاویر تار!همه چیز تیره است و من هنوز هیچ نمی دانم!